Bloem-logo LoveSharing

Geluk

Door

Uit: Ontmoetingen met Anandajay

Uitgelicht bij de ‘Light of Being’-LoveSharing

Het thema geluk wordt bij ‘Light of Being’-LoveSharing belicht, omdat alle leven naar geluk verlangt als de volledige vrijheid van dat te zijn wat het is. Zoals het zaadje verlangt naar het geluk van de boom met zijn vruchten en de bloem verlangt naar het vrijgeven van zijn nektar, zo verlangt de mens naar zijn ziel.

Anandajay

Omdat iedereen op zoek is naar waar hij of zij gelukkig van wordt, zou ik het met jullie over geluk willen hebben.

Om gelukkig te worden, neem je gewoonlijk een studie of werk waar je genoeg mee zou verdienen en plezier aan denkt te beleven.
Je verzamelt mensen om je heen, waar jij je goed bij voelt en waar je fijne gevoelens aan ontleent.
Zo heb je ontdekt, dat je daardoor iemand bent geworden en iets bent gaan voorstellen. Door je tevredenheid met wat je voorstelt, heb je eigenwaarde gekregen.
Iedereen is zo in de loop van de tijd in zijn eigen leventje terechtgekomen.
Maar als dat wat je allemaal hebt, nu weg zou vallen, ben je dan nog gelukkig of is je geluk helemaal afhankelijk geworden van al die dingen die je bewust of onbewust hebt opgebouwd?
Wat gebeurt er als je opeens niets meer zou kunnen of als alle aspecten waar je van houdt, en die bepalend zijn geworden voor jouw geluk, zouden wegvallen?
Eerst heb je gezocht naar waar jij je geluk aan kunt ontlenen en als dat een beetje goed voelt, besteed je vooral aandacht aan het zorgen dat het zo blijft.
De dierbaren moeten dierbaar blijven, er moet vooral niemand iets overkomen en je welvaart moet in ieder geval op hetzelfde niveau blijven. Zo ga je om met dat wat je geluk geeft.
Het is heel normaal dat iedereen op die manier met zijn eigen geluk bezig is.
Is geluk echt alleen maar afhankelijk van dingen die je kunt of je toegeëigend hebt? Of is er ook iets los daarvan, dat met geluk te maken heeft?

* stilte *

Decoratie

Als ieder van ons zo op zijn eigen wijze bezig is met het behouden of uitbreiden van zijn idee over geluk, wat brengt ons dan samen? Wat verbindt ons dan met elkaar? Of verdeelt het ons alleen maar?
Als er iets in deze wereld is, waar een schrijnend tekort aan is, dan is dat iets wat ons verbindt, geborgenheid geeft en de veel voorkomende pijn van afgescheidenheid en eenzaamheid beëindigt.
In deze tijd worden veel nieuwe mogelijkheden tot geluk aangeboden. Als je op één van die aanbiedingen ingaat, probeer je te doen wat je gehoord en begrepen hebt. Je loopt dat ene weggetje wat je geadviseerd wordt en waarvan jij hoopt dat het je aan het eind meer vervulling zal geven.
De hele tijdsduur die je daarmee bezig bent, staat in het teken van die visie. Het overige leven trekt dan door die bril gezien aan je voorbij. Op een gegeven moment merk je dat het toch niet de gehoopte vruchten afwerpt. Je laat die invalshoek dan los en je bent weer open. Even is er weer het volle leven. Maar om de één of andere reden zoek je snel weer een nieuw weggetje, een nieuwe hoop, een nieuwe gerichtheid naar dat ene doel, dat je geluk noemt.

Bijna iedereen heeft zo’n soort verrekijker voor zich, met in de verte iets waar hij naar toe wil. Iedereen loopt over het weggetje waar hij tijdelijk in gelooft.
En al die weggetjes, al die ‘geloven’ boren zich door elkaar heen en kunnen zelfs met elkaar in conflict komen. Dat kan heel heftig worden, want hoe sterker verschillende mensen in hun eigen weggetje geloven, des te harder botst het.
Is het daarom niet zinvoller om je eerst eens af te vragen waarom je op zoek bent naar geluk, in plaats van meteen allerhande mogelijke oplossingen uit te proberen?
Als er een oplossing voor geluk bestond, eentje die je gewoon kon toepassen, dan was die allang gevonden en zaten we die nu met zijn allen toe te passen. Maar zo is het niet!
Mag ik je daarom uitnodigen om in plaats van je bezig te houden met hoe je geluk kunt bereiken, je af te vragen waar die vraag naar geluk eigenlijk uit voortkomt?

* stilte *

Decoratie

Laat de volgende vragen eens in openheid op je inwerken.

Waar komt het verlangen naar geluk vandaan?
Is dat omdat je ongelukkig bent?
Waarom projecteer je geluk in bijvoorbeeld een nieuwe fiets, in een tweede huis of in spirituele verlichting?
Wat is de onrust in je, die je tot al je zoekactiviteiten aanzet en steeds weer achter iets aan laat lopen?
Welk tekort is er in je en waar voel je dat tekort, wat je tot al deze acties aanzet?
Wat ontbreekt er voor je?
Mis je soms iets essentieels wat op ieder moment in jezelf aanwezig zou moeten zijn?
Waar komt je verlangen naar geluk, het vervolmaken van geluk, het behouden van geluk uit voort?
Waar voel je dat verlangen ergens in je lichaam?
En waar vraagt het als een soort honger om?

* stilte *

Decoratie

Misschien heb je de neiging, om er over na te denken, maar dan voel je het niet.
Dan ben je bezig afstandelijk te beschouwen hoe je deze vraag zou kunnen beantwoorden.
Het zijn hele directe en intieme vragen, waarvan de waarheid alleen maar ervaren kan worden.
Ervaar je in jezelf de behoefte aan uitbreiding of behoud van dat wat je geluk geeft?

* stilte *

Misschien vind je het een moeilijke vraag, maar je hoeft hem ook niet te beantwoorden. Het voelen van de vraag laat vanzelf, vroeg of laat, wel een antwoord ontstaan.
Misschien voel je hoe weinig vertrouwd je bent met het voelen van waar je behoefte aan geluk vandaan komt.
Neem even de tijd om, nu je daar zo zit, jezelf, zoals jij jezelf ervaart, te voelen.
En daarmee bedoel ik niet, dat je afstandelijk vanuit je hoofd naar je lichaam en gevoelens kijkt, maar mag er even de ruimte zijn om jezelf, zoals je op dit moment bent, in alle eenvoud te ervaren?

Decoratie

Ervaar jij jezelf?
Mag je daar echt zitten?
Mag je ook echt door de ondergrond gedragen worden?
Mag jij je eigen kenmerken hebben?
Mag je zijn wie je bent, ook al is dat misschien niet helemaal wat je zou willen zijn?
Mag je even zijn wie je bent, zo onaf als het misschien lijkt?
Mag je er gewoon even zijn, zoals je bent?
Mag ook je hele lichaam er zijn, ook de gebieden, die je misschien minder interessant of prettig vindt?

* stilte *

Mag je gevoel er zijn, of blijf je afstandelijk, door toe te kijken?
Mag je gevoelig zijn?

* stilte *

Mag je brein, je denken even rust krijgen?
Mag je jezelf ervaren in plaats van observeren? Observeren doen we de hele tijd al, ervaren is iets anders.
Mag het brein rusten, zodat er meer ruimte is om het hele lichaam en alles wat je bent, te ervaren in plaats van te bekijken?
Mag het brein even gelaten worden, zodat je de ruimte krijgt om te voelen hoe jij jezelf als geheel ervaart?

* stilte *

Mag je er even zijn, zoals je bent, met alle eventuele beperkingen?
Mag je dat ervaren in plaats van observeren?

* stilte *

Mag de omgeving waarin je bent, er ook zijn, of merk je dat, als jij je daar voor opent, je weer wat gereserveerder raakt?
Mag de omgeving er ook zijn, zodat je haar voelt in plaats van dat jij je haar voorstelt?

* stilte *

Mag je, als je alle vragen weer laat, de ruimte ervaren die door deze vragen is ontstaan?
Mag je jezelf ervaren in de openheid die door de onbeantwoorde vragen is ontstaan?

* stilte *

Decoratie

Misschien heb je gemerkt, dat als je er mocht zijn, de vraag naar geluk helemaal niet speelt.
De vraag naar geluk is er alleen maar als er geen openheid is voor wat je bent, voor dát je er bent.
Het bezig zijn met allerlei mogelijkheden die we bedenken om gelukkig te worden, komt immers alleen maar voort uit het verlangen om er te mogen zijn.
Het bezig zijn met het bereiken van geluk, vestigt de aandacht constant op iets anders dan het ervaren van jezelf.
Als je jezelf ervaart, is er geen afstand en verdeeldheid meer in je.
Als iemand je liefheeft, voel je daardoor ook de ruimte om er te mogen zijn.
En als je jezelf liefhebt, ervaar je ook dat je er mag zijn.
En als je ervaart dat je er mag zijn, dat je er bent, ben je verbonden met de essentie van het zijn en voel je dat je daardoor liefdevol omgeven en gevoed wordt.
Het verlangen naar geluk verdwijnt door dit ervaren.

* stilte *

De vraag naar geluk komt voort uit het gemis van er te mogen zijn en jezelf te ervaren. De waardering voor het stukje schepping dat je bent, ontbreekt.
Door waardering voor die schepping, geef je jezelf ruimte en dus liefde.
Niet vanuit egoïsme maar vanuit oprecht respect voor het grotere waar je een deel van bent en je bezieling dan weer voelt.
Je bent een stukje natuur, bezielde natuur.
De vraag is of je dat stukje natuur liefhebt in plaats van vanuit het gemis aan die liefde alsmaar bezig te zijn met iets aanvullends ervoor te vinden. Op het moment dat je het stukje bezielde schepping dat je bent weer ervaart en dus liefhebt, ontstaat er een heel andere bewustzijnssfeer.
Dan ben je niet meer op weg in de richting van geluk, maar ben je weer thuis.

* stilte *

Decoratie

Er is wel activiteit in je gevoel, ook als je jezelf liefhebt.
Het is toch ook heel leuk om dingen te doen!

Je zult mij niet horen zeggen dat je op een stoel moet gaan zitten om een stenen boeddha te worden.
Maar op het moment dat je dingen onderneemt vanuit een verlangen naar gelukkiger worden of het behouden van geluk, heb je zoveel eigenbelangen dat het de vraag is of de dingen die jij dan doet, je ook werkelijk geluk geven, of alleen je ontevreden ego versterken.
Overal waar belang is, gaat het niet meer om het spel dat leuk is om te doen, maar er moet dan iets tot stand komen wat de betreffende persoon zijn zin geeft en hem tijdelijk bevredigt. Er moet iets gewonnen worden.
Als geluk de drijfveer van je zoeken is, rijd je op een gegeven moment altijd andere mensen met andere egobelangen in de wielen.
Als er echter in jouw basisbehoefte aan liefde voorzien is, verandert elk gedrag of ontwikkeling van een soort strijd naar een spel van mogelijkheden.
Het is belangrijk om te voelen hoe eerlijk je daar in bent. En dat is iets anders dan dat we allemaal gaan zitten heilig te zijn, want daar heeft niemand iets aan.

Decoratie

Je hebt het erover, dat je goed zorgt voor jezelf. Is die liefde voor jezelf dan eigenlijk essentieel?

Ja, essentieel voor alles.

Het is dus heel erg belangrijk om voor jezelf te zorgen en jezelf lief te hebben als basis.
Wat ik echter ook heel erg voel, is dat al die dualiteit, onrust en hebzucht gebaseerd zijn op angst.

Ja, inderdaad. Welke angst voel jij?

Ik voel de angst om niet te mogen bestaan, omdat ik niet genoeg van mezelf houd.

Je kunt nu wel tegen jezelf zeggen dat je jezelf moet gaan liefhebben, maar dan wordt het een nieuw weggetje naar geluk.
Het is juist dat door respect voor alles wat je bent, er vanzelf verzorging en liefde ontstaat.
Maar als je jezelf ervaart, voel je misschien een soort leegte, gat, pijn of onbehagen.
Dit komt door het verwaarloosde contact met je zelf.
Je bent voortdurend naar buiten gericht geweest en daardoor onvertrouwd met het ervaren van je zelf, van het er zijn en de liefde die daarin ervaarbaar is.
Als je onbewust van je eigen huis bent verdwaald, voelt het heel pijnlijk om je daar, na jaren verdwaald te zijn, van bewust te worden.
Maar de enige manier om weer thuis te komen, is om juist wel te gaan voelen waar je naar verlangt, want anders weet je niet waar je naar terug moet.
En als je dan thuis komt, moet je eerst misschien wel huilen, omdat je zolang van huis bent geweest.
Daarna wordt het pas plezierig om weer thuis te zijn.
Het is de angst voor deze gevoelens en bewustwordingen die je in dualiteit houden.

Decoratie

Die momenten van dat je er bent, herinneren we ons allemaal wel, denk ik. Die zijn zo bevrijdend.

Ja, die kent iedereen. Je bewustzijn is zo gewend om bezet te zijn met het zoeken naar geluk, dat het heel bevrijdend is als je plotseling even in openheid thuis bent.

Thuis in God zijn vind ik heel mooi.
Dat is voor mij iets heel nieuws, terwijl ik helemaal niet religieus ben, maar het klinkt voor mij als heel dicht bij.

Ben er!

Ik schrok toen je zei: wij zijn imperfect, toen dacht ik: nee, we zijn allemaal eigenlijk perfect, zoals we zijn.

Ik wilde daarmee aangeven dat de meeste mensen denken dat ze eerst nog zichzelf moeten verbeteren, voordat ze zichzelf kunnen of mogen ervaren. Materie heeft altijd beperkingen bij zich, maar het wezenlijke is heel.

Je bedoelt dat we denken dat er eerst aan allerhande voorwaarden voldaan moet worden?

Ja, daar bestaat het grootste gedeelte van onze omgang met onszelf uit.
Pas als de imperfectie van het ego er mag zijn, is er ruimte om te voelen dat alles door een perfecte ondergrond gedragen wordt.

Decoratie

Toen ik bij mezelf kwam, kwam ik hevige emoties tegen.
Ook bij het thema samenzijn had ik zoiets van, het delen met anderen voelt zowel prettig als angstig.
Er kwam ook heel veel verdriet los toen je vroeg om de dingen waar je geluk in hebt gelegd eens los te laten.
Het gaf me een gevoel van opluchting, want ik hoefde niets meer.

Ja. Er kunnen heel veel reacties op deze vragen en het loslaten in je boven komen.
Het voelen van waar je het diepst naar verlangt, begeleidt je door die emoties heen.
Op het moment dat er een emotie in je opkomt en je op die emotie meegaat, kom je op een weggetje terecht dat van jou vandaan gaat, in plaats van dat het je naar de oorsprong van jouw behoefte aan geluk brengt.
Dan ga je die emotie proberen op te lossen, te verklaren of uit te leven. De emotie gaat met jou aan de haal, ze haalt je van jezelf vandaan.
Het woord emotie is van ‘e’ naar buiten, en ‘movere’ bewegen. Het is een naar buiten bewegende, expressievolle reactie op je gevoel.
Als ik jou iets zeg wat je pijn doet, word je misschien wel boos op mij.
Die boosheid is een emotie.
Maar de pijn is je gevoel.
En onder die pijn ligt jouw moeite met dat jij je alleen voelt. Want door die pijn werd je op jezelf teruggeworpen en voelde jij je innerlijke leegte, je gemis aan geborgenheid en je verlangen om gelukkig te zijn.
De vraag waar jij je diepste verlangen voelt, is niet bedoeld om te worden beantwoord, maar om open bij jezelf te zijn en jezelf te ervaren.
Ze begeleidt je door je emoties heen.
Dus ja, alle mogelijke emoties horen bij het opborrelende water. Als je de bron aanboort en die is een hele tijd gesloten geweest, komt er eerst wat troebel of onder druk staand water, maar uiteindelijk komt het schone water.
Dus houd je niet bezig met het troebele water, dat is maar een heel klein beetje, want de bron bestaat grotendeels uit schoon water.
Het is hetzelfde als wat ik zei over bij jezelf thuis komen. Het voelt eerst misschien wel verdrietig en pijnlijk, omdat je op het moment dat je thuis komt, merkt hoe lang je er niet bent geweest.
Dat is een pijnlijke aangelegenheid, maar het is ook weer fijn om thuis te zijn, en die bevrijding is sterker.

Decoratie

Eigenlijk vindt zo’n proces ook plaats wanneer je in slaap valt; loslaten van het nastreven van doelen, terugkomen bij jezelf, een dieper niveau aanboren, zodat niets meer hoeft, alleen maar zijn.
Dat is ook een soort loslaten, dat meestal heel prettig is, maar ook heel angstig kan zijn.

Ja, slapen is een soort doodgaan, elke avond weer.
Daar laat je ook alles wat je bij elkaar geharkt hebt weer even achter.
Omdat je weet dat het morgen nog wel allemaal op een rijtje staat, voel jij je zeker om in slaap te vallen.
Je voelt je echter niet zeker ten aanzien van de dood, maar het zijn in feite dezelfde processen.

Decoratie

Wat je net zei over gevoelens en emoties, dat fascineert me. Kan je dan stellen, dat dat wat je voelt met het denken wordt verwoord naar emoties?

Het is de angst om te voelen die er voor zorgt dat je eventuele aanrakingen naar buiten toe terugkaatst, zoals bij emoties. En daar gebruik je alles voor, dus ook je brein.
Het is als het ware je weerwoord, de vechter in je.
Als jij iets tegen mij zegt wat mij pijn doet en ik heb, zonder mijn gevoel te beleven, alleen maar als reactie een vervelend oordeel over jou, dan is dat een vorm van vechten. Je hebt mij geraakt en ik verkoop jou een klap met mijn emotie.
Het is niet alleen dat het vertaald wordt, maar emotie is het terugkaatsen van de lading als afweer op een geraaktheid.
Als je echter ruimte hebt om je gevoel te ervaren, zul je niet emotioneel of afwerend zijn.
Je bent niet de emotie, maar je hébt een emotie en die zegt alleen iets over hoe bang jij bent om te voelen, om geraakt en aangeraakt te worden.
Als je geraakt bent door iets wat ik zeg en je veroordeelt mij daar om, dan betekent dat, dat je het er onderliggende gevoel, waar ik jou via die opmerking mee in contact bracht, niet aangaat.
Maar als je jezelf liefhebt, en ruimte hebt voor je sensitieve ervaringswereld, durf je gewoon te voelen waar je mee in contact komt. Je hebt dan de mogelijkheid om daar doorheen te voelen welke waarheid en diepgang er onderliggend aan jouw eventuele reacties liggen.
Daardoor zul je minder heftig reageren, want je ervaart de geborgenheid van de grond in je Zelf en je hebt daardoor ruimte voor een gevoelige wisselwerking met de wereld om je heen.

Ik identificeer me doorgaans helemaal met mijn emotie. Maak jij nu een verschuiving om gevoel en reactie uit elkaar te halen?

Ja, want het ervaren van je gevoel verbindt je steeds dieper met jezelf, maar door het meegaan op de beweging van de emotie raak je steeds verder van jezelf verwijderd.
Als je, door wat iemand zegt, geraakt bent en door dat gevoel heen durft te voelen, voel jij je ongeborgenheid en het verlangen naar geborgenheid. En als je door dat verlangen heen durft te voelen, ben je vanzelf heel dicht bij jezelf. En dan beantwoord je alles anders.

* stilte *

Decoratie

Is het zo dat stilte een manier is om thuis te komen?

Als je het bij jezelf zijn wat kwijt bent geraakt, kan het zinvol zijn om stil te zijn, omdat je dan de tijd neemt om affectie en verzorging te geven aan je diepere verlangen. Stilte is dan een vergrootglas op de relatie met je zelf, met je oorsprong.

Maar het kan ook zo zijn dat stil zijn een manier is om je terug te trekken en af te sluiten. Er ontstaat dan een scheiding tussen wat je in de stilte ervaart en hoe jij je dagelijkse leven leeft. Je creëert daardoor juist een nog grotere dualiteit en innerlijke strijd in je, met alle pijn en frustraties van dien.

Misschien doe je yoga, meditatie, satsangs en alles wat er aangeboden wordt, eigenlijk alleen maar omdat je op zoek bent naar geluk.
Vraag je daarom af of je vanuit eigenbelang met deze satsang omgaat of dat je door het inzicht dat eigenbelang je niet verder kan brengen, plotseling iets heel anders ervaart.

Stilte of ontspanningstechnieken kunnen zinvol zijn, maar de herhaling ervan heeft gevaren bij zich. Herhaalde techniek is niet het gevoel van inzicht, maar is een kunstmatige symptoombestrijding die niet in het dagelijkse leven geïntegreerd raakt.
Het is toch niet de bedoeling dat je vanuit je verlangen naar heelheid en geborgenheid, door het gebruik van technieken tot verdeeldheid en innerlijke strijd komt?
Het is pijnlijk om te voelen dat mensen aangeven dat ze eigenlijk met elkaar verbonden willen zijn, maar vervolgens vanuit onwetendheid allemaal hun eigen weggetje gaan en daardoor haast onbereikbaar voor elkaar worden.

* stilte *

Decoratie

Hoe kun je de liefde voor jezelf integreren, als je steeds afgeleid wordt door alles wat er om je heen is?

Als je alles om je heen belangrijker vindt dan dat wat je bent, zul je ook snel van jezelf afgeleid zijn, maar als je in een hele drukke stationshal degene tegenkomt waar je van houdt, dan ben je niet zo snel afgeleid.
Het heeft alles te maken met hoe waardevol iets voor jou is.
Dat wat waarde voor je heeft, wordt vanzelf gevoeld en geliefd.
En als je liefde voor wat je bent mist, probeer je die buiten jezelf te vinden via andere mensen, dingen en opvattingen. En als je die hebt, ga je er op letten dat de buitenwereld deze waardeobjecten niet bedreigt.
Omdat je de diepere waarden in jezelf niet echt ervaart en ook niet geleerd hebt dat die er zijn, voel je er ook geen respect of liefde voor. Het lijkt dan alsof de wereld pas buiten jou begint.
De meesten van ons zien één of ander klein salamandertje in de tropen nog meer als natuur, dan zichzelf. Maar wij zijn het grootste wonder van de natuur. Als je dat weer ervaart, komt de liefde ervoor vanzelf.

Decoratie

Ik denk dat dit het allerbelangrijkste is. Het is een leerproces dat je niet meer kunt loslaten en ook aan anderen doorgeeft. Het hele proces om bij mezelf te beginnen en op zoek te gaan, is een heel eenzaam stuk, maar ik heb het er graag voor over. Want je merkt in de loop van de tijd dat er dagen zijn waarop je een enorme vrede van binnen voelt en die straal je dan weer uit naar je omgeving. Als het voelen van jezelf en de liefde voor wat je bent er niet is, wordt het fundament als het ware onder je weggehaald.

Ja, want het is de oorsprong van waaruit elk mens handelt.
Wij houden ons heel erg bezig met hoe wij handelen, maar het handelen is altijd de vrucht van wat je bent. En als dat wat je bent er niet mag zijn, afgewezen in plaats van geliefd wordt, voel jij je niet bij jezelf op je gemak en zul je ook dienovereenkomstig handelen.

Het heeft mij altijd wel heel erg geholpen als ik tegen mezelf zeg: ik ben goed zoals ik ben. Omdat het me de ruimte geeft. Het houdt me op de grond en geeft me een basisvrede van waaruit ik iets kan doen.

Blijf alleen goed voelen of het een geloof is of dat je het ook werkelijk zo ervaart.

Dat zijn dan ook weer van die valkuilen van het ego?

Een mens kan zich heel veel wijs maken en in heel veel geloven.
Maar dat wat hij zichzelf wijsmaakt en gelooft, zal niet in zijn spontane handelen terug te vinden zijn. Want handelen komt uit een diepere laag, uit wat je echt ervaart en inziet in plaats van wat je gelooft.

Decoratie

Je kunt jezelf toch ook de ruimte geven om fouten te mogen maken?

Ja, natuurlijk. Dat sowieso, want alleen dan kom je er achter dat fouten niet bestaan.
Maar dan nog maakt het verschil of iets echt zo is of dat je iets alleen maar gelooft.
Mensen die geloven leven met een idee en doen van daaruit onbewust vaak vreselijke dingen. En het maakt niet uit of je gelooft in Christus, in affirmaties of in wat dan ook.
Blijf voelen wat de werkelijkheid is, in plaats van wat je met die werkelijkheid zou moeten of willen doen.

Zoals je zei, als je echt vanuit het voelen leeft, gaan oneigenlijke hulpmiddeltjes vanzelf wel overboord. Ze zijn een tijdje nuttig en daarna niet meer echt van belang.

Alles is ter gebruik en heeft zijn waarde voor de persoon die het zinvol acht. Het blijven echter middelen en een middel is niet de werkelijkheid maar een mogelijkheid tot contact met de werkelijkheid.
En als de tendens tegenwoordig is dat je, om spiritueel te zijn, in jezelf moet geloven, dan kan iedereen daar wel naar toe werken, maar dat werken en eventueel slagen, zorgt er voor dat je gaat geloven in je kunnen en je ego in plaats van werkelijk voelend de relatie met je zelf aan te gaan. Mijn uitnodiging is om die intimiteit echt te ervaren.

Het ego wil controle houden door middel van methodes.

Ja, precies.
Elke behoefte aan ontwikkeling betekent dat je het gras aan de andere kant als groener interpreteert.

Decoratie

Ik vind het een beetje aanvoelen als een val die je maakt.
Als je los laat, dan zit je daar. En als ik mezelf dan ga verzorgen is dat toch ook weer een nieuw middel geworden? En als ik dat inzie en loslaat, wat dan?

Dan pas heb je echt contact, ben je echt in relatie.
De rest is het gewoonteproces van het ego dat zich vanuit eigenbelang wil ontwikkelen, zonder door te hebben dat het juist door zijn eigenbelang niet aan zichzelf voorbij komt. Zijn geplande ontwikkeling zal hem nooit voorbij zijn initiatief brengen.
Maar de meeste mensen denken in een kader van groei en ontwikkeling. En hun ego ontwikkelt dus allerlei mogelijkheden en vaardigheden.
Het gevaar van het ego is dat het in deze samenleving mag of zelfs moet geloven dat het zichzelf kan maken. En al onze ontwikkelingsprocessen, ook de spirituele, zijn door het ego overgenomen. Het ego maakt zichzelf spiritueel, rustig, vredig of liefdevol.
Daardoor voel je het diepe verlangen in je helemaal niet meer. De stem van thuis verstomt. Er komen door al die processen eerder wikkels bij, in plaats van dat de ziel ontluikt.

Als je dat inziet, laat je al die activiteit los en hoeft er niets meer ontwikkeld te worden. Dan blijft over wat je bent.
En voel eens of daarin iets van verlangen voelbaar is.
Als jij je diepe verlangen voelt, je eigen gemis voelt, heb je er contact mee en daardoor vul je het aan, vervul je jezelf, kom je thuis in jezelf.

Decoratie

Ik ben al een tijdje overspannen. Alles is weggevallen en ik voel me heel leeg.

Maar als je als reactie die leegte gaat invullen met oplossingen zoals dingen doen die je leuk vindt of toch maar doorwerken, leer je de inhoud van die leegte niet kennen.
Wat is het voor een leegte, wat voel je in de diepte daarvan?

Het is heel leeg. Ik vind het niet prettig.

Dat is ook niet de vraag.
Alleen het ego vraagt zich af of iets prettig of onprettig is.
Als je werkelijk een verbinding wenst met de bron van je geluk, kun je dat niet laten afhangen van de bekoorlijkheid van wat je dan als eerste voelt. De vraag is of je werkelijk in contact wenst te komen.
Het voelt even heel onwennig en misschien wel beangstigend aan. Maar die leegte hoort op dit moment even bij jou. De vraag is of je er doorheen wenst te voelen.
Als je een mens ziet die zichzelf verwaarloosd heeft, dan hoort die verwaarlozing op dat moment bij die mens. Dat is zijn feitelijke, uiterlijke realiteit. Als die mens deze verwaarlozing zelf durft te voelen, zodat die uiterlijke waarheid er even mag zijn, kan hij daar doorheen zichzelf als basis van zijn zelfverwaarlozing ervaren. Hij is dan eigenlijk al bezig die verwaarlozing achter zich te laten.
Als jij je leegte mag voelen, krijgt die leegte door je aandacht vanzelf ruimte om te veranderen, zelfs tot volheid en liefdevolheid.
Maar als jij je leegte weer probeert te vullen, ga je van de leegte vandaan en raak je weer gevangen in het ego.

* stilte *