Openheid betekent dat je altijd weer opnieuw de relatie met je bron, het leven en het nieuwe moment aangaat. Dit steeds opnieuw sterven voor elk gepasseerd ‘nu’ brengt je in een eindeloze openheid waardoor je vertrouwd raakt met het gevoel van onsterfelijkheid.

Anandajay

Recensie
‘Leven in openheid’

Hoofdstuk ‘Mens zijn: een spirituele geboorte’

Door Jeanine
Boek cover Leven in openheid

Ik pakte vanmiddag het boek van Anandajay en sloeg het zo maar open bij het onderwerp Mens zijn 1: Spirituele geboorte. Het raakt me meteen. Ik voel de zware energie in mij. Het lijkt wel weerstand tegen het leven. Mijn spieren in mijn lichaam dienen zich duidelijk aan en dan lees ik: "het leven is eigenlijk zo eenvoudig als je het wenst te dienen, te ondersteunen, te eren."

Ik voel de weerstand en ook dat mijn wil het leven tegenhoudt. "De moeilijkheden beginnen daar waar we haar de vrijheid ontnemen, haar niet meer liefhebben en haar denken te kunnen verbeteren," zegt Anandajay. Hoe is het mogelijk dat ik dus net het boekje op deze pagina heb opengeslagen, de eerste regels lees en me aangesproken voel. Hier ben ik dan met mijn wilskracht en ik ervaar dat de weerstand zich aandient, omdat ik het graag wil verbeteren. 

Decoratie

"Dan organiseert zich in ons een betweter; een systeem dat zich oriënteert op het machtsgevoel (het ik) als tegenhanger van onzekerheid en doodsangst." Er ontstaat in mij een bekend gevoel van 'waarom leef ik,' een gevoel van echte angst en onzekerheid. Het is een oprecht intens gevoel dat boven komt, dat ik herken vanuit mijn jeugd. Ik herken de betweterigheid, die dit steeds moet camoufleren, heel goed. Ik voel dat dit oorspronkelijke gevoel mij altijd zo gevangen zet.  Ik sleep het al 50 jaar met me mee en ik heb er nooit echt contact mee durven maken. Dit raakt me diep. Dit ontroert me omdat ik zo sterk voel nu, hoe ik mezelf hiermee belast, de ruimte steeds dichtmetsel.

"Doodsangst is echter de angst dat het leven tot een einde komt. Als je werkelijk beseft dat deze angst je bepaalt, is het meest passende dat je dan kunt doen, dat jij je leven gaat verzorgen en dienen door het de ruimte te geven jou vanuit zijn heelheid ongestoord te voeden en creatie door jou heen te laten uitkristalliseren."

Decoratie

Nou, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, is mijn eerste reactie, maar mijn lichaam  wordt wel zacht van binnen, mijn spieren verslappen wat, ze worden lichter, mijn buik voelt vredig en mijn energie zakt in mijn bekken en alleen, omdat ik de realiteit onder ogen durf te zien? Het is ongelooflijk hoe deze prachtige woorden van Anandajay mij in zo'n korte tijd dit gevoel kunnen geven. Daar heb ik eigenlijk geen woorden voor. Ik voel mijn buik en ik voel hoe ik in dit gebied een bedding heb opgebouwd, een dikke buik heb aangelegd om me te weren tegen het leven vanwege  mijn gevoeligheid. De angst ligt verscholen in de vetlaag op mijn buik; een zwemband om mezelf boven water te houden? 

Hoe onzeker voel ik me eigenlijk? De woorden onzekerheid en doodsangst raken me in mijn buik. Het steekt. Het is waar. Ik ben bang. Ik ben bang voor het leven. Hoe heb ik die pijn altijd gecamoufleerd en wat heeft het me gekost?

Decoratie

"Mag naar dit moment, naar dit gevoel van angst en pijn, liefde en genegenheid stromen," zoals Anandajay zegt? "Eigenlijk vindt dan pas de baring en geboorte van dat wat Jij bent plaats." "Als ik toesta dat elke cel in mijn lichaam, elk aspect van mijn aanwezigheid," zoals Anandajay beschrijft, "liefde en genegenheid ontvangt," dan voel ik een wervelende stroom door mij heen gaan. Het tintelt door mijn hele lichaam. Het is een bijzondere beleving, een levenskracht stroomt door mij heen. Ik voel mijn cellen borrelen. Ik nodig de levenskracht uit, ook naar mijn hoofd. Het wordt ruimer en meer open in mijn brein en mijn buik wordt warm. Het bruist van binnen. Alles doet mee, behalve een deel van mijn rechterbeen. Mag ook daar de levenskracht naartoe stromen? Het lijkt wel of mijn cellen hunkeren, of ze als visjes hun bekjes openen om naar lucht te happen. Ontroerend hoe ik mijn aanwezigheid zo goed kan voelen: een levend organisme. Ik leef!! 

Zo blijf ik een lange tijd mijn levenskracht voelen. Ik word er blij van maar ik ben ook verrast en verrukt en steeds opnieuw sta ik toe dat mijn cellen zich mogen vullen met liefde en dat ze toestemming krijgen om te leven, om te ademen.

Decoratie

"Als je nu probeert om jezelf te begrijpen en te leren kennen, terwijl het leven niet onbelemmerd door je heen mag, oriënteer jij je op iets wat nog niet uitgekristalliseerd is, wat nog in een latente staat verkeert, wat nog gebaard moet worden." Jeetje, wat ik nu ontdek is, dat ik altijd zo mijn best doe (dat wist ik wel) en dan daarmee over iets heen ga, mijn best doe over mijn wezen heen, over iets wat ik nooit goed heb kunnen doorvoelen of durven doorvoelen. Mag ik Ja zeggen tegen dit moment? Het is alsof ik nog nooit een basis heb gevoeld. 

"Dat is alsof je vanuit het zaadje dat je bent al wilt weten welke bloemen of vruchten je zult gaan dragen, zonder dat zaadje lief te hebben, zodat het leven erin en erdoorheen toegelaten wordt." Ja, ik wil in mijn leven eigenlijk al weten hoe iets eruit komt te zien, een resultaat genereren, de vormen beleven maar niet de oorsprong, niet het zaadje doorvoelen en liefhebben om van daaruit te ervaren welke vruchten het afwerpt. Niet hier leven omdat ik daar al wil zijn.

Decoratie

"Als het leven in de potentie van het zaadje toegelaten wordt, begint de geboorte van het plantje dat je bent en de vruchten die je van daaruit zult bijdragen aan de wereld." Ja, mijn best doen en presteren, zoals ik mezelf doorgaans ervaar, is een stuwende kracht, die niets te maken heeft met levenskracht maar met macht. Macht houden over mezelf, mijn kwaliteiten hanteren, boven mezelf uit tornen en dus mezelf volledig verliezen. Dan hou ik dus onbewust het leven tegen, zoals Anandajay zegt, dan beleef ik mijn eigen zaadje niet. Dan is mijn –ik- aan het werk.

"Dan ken je niet die kracht die heel anders dan macht, verbonden is met de oorsprong van de schepping."

"Dan ervaar je niet de kwaliteit die lichtgevend, dragend, geruststellend is en die liefde wordt genoemd, want liefde behoort aan niemand toe maar liefde is de basis van iedereen en alles." Door gebrek aan liefde ga je met jezelf en het leven bezig. Ja, dat voel ik nu maar al te goed. Het is niet liefdevol naar mezelf toe om al bloem te willen zijn, om aan de groei en het proces daarvan voorbij te gaan. Het onderzoeken van hoe het leven in elkaar zit en hoe ik zelf in elkaar zit kost zoveel energie en beslaat zoveel ruimte en tijd. Ik ervaar de laatste tijd steeds meer hoe zelfonderzoek me bezet houdt. Dus…. Mag ik het leven in mij toelaten?

Decoratie

"Tot in alles wat je bent," zegt Anandajay, "en pas als je er helemaal door verzadigd bent te gaan voelen wie of wat je eigenlijk bent, of wat leven eigenlijk is. Dan heeft het leven en dat wat jij bent zich pas kunnen tonen, ontvouwen en ont-spannen."

Oké, die ontspanning. Als de spanning eraf is, voel ik nu, ontstaat er sprankeling, maar ik merk ook hoe verknocht ik eigenlijk ben aan die spanning. De gewoonte van controle houden is zo sterk voelbaar, dat ik steeds opnieuw het leven en de liefde uitnodig om zich te tonen, zodat de sprankeling mijn lichaam weer mag ontspannen, ook mijn brein en ook mijn bekken, alles. "Vanuit fysieke aanwezigheid komt alleen maar overleven voort. Leven begint daar waar het leven er ook in en er doorheen toegelaten wordt." Ik ervaar hoe snel ik mijn zaadje weer verlaat om in mezelf te onderzoeken wat ik nu voel. Telkens als ik weer terechtkom bij mijn angst en onzekerheid, voel ik mijn cellen verlangend reiken naar de liefde, naar het leven. Wat ligt de geslotenheid dan toch dicht bij de openheid. Door met mijn angst te zijn ontstaat meteen de uitnodiging en het verlangen vrij te zijn en te leven. "Dan kan er verandering plaatsvinden. Dan kan in vrijheid en vanuit liefde, de spruit, het plantje en de vruchtdragende bloem van binnenuit geboren worden." 

Decoratie

Deze tekst heeft me laten doorvoelen waar mijn levensangst vandaan komt en ik ben nu zo blij, dat ik heb gevoeld dat ik het leven in mij mag toelaten, steeds weer opnieuw en wat dat met me doet, want wat ik natuurlijk al heel lang 'weet': mag ik mezelf, mijn wezen, respecteren mag ik mezelf serieus nemen, toegewijd zijn aan mezelf…..? Dan voel ik diep van binnen blijdschap, onwennigheid en ik voel tranen opwellen en dan klinkt er een stem in mij die zegt: O, Jeanine je bent het zo waard. 

De volgende dag;De bruisende levenskracht is nog lang in mij voelbaar geweest. Het maakte me blij en open, maar ik merkte ook hoe het langzamerhand steeds minder werd. Toen ik gisteravond in bed lag voelde ik me onrustig en ik vroeg me af waar nu de bruisende levenskracht was gebleven. Ik merkte dat mijn ademhaling hoog was en mijn energie zat in mijn hoofd. Lag ik nu weer zoveel te bedenken?

Decoratie

Ik herinnerde mij de meditatie van een paar uur daarvoor en wat was er nu nog van voelbaar? Ik werd me bewust van mijn patroon en wederom kwam de teleurstelling, want wat ik in de meditatie had gevoeld moest toch eeuwig voelbaar blijven.

Ja, ja, maar zou ik dan weer gewoon opnieuw de liefde en het leven mogen toelaten?En het kwam. In mijn cellen werd de levenskracht voelbaar, weliswaar mondjesmaat, maar meteen realiseerde ik me dat het nooit meer dezelfde ervaring zou kunnen zijn. Telkens opnieuw mag ik mijn levenskracht toelaten, steeds weer en het zal steeds anders ervaren worden door mij.

Wat ik prettig vond was, dat ik me dus gigantisch bewust werd van de onrust. Mooi want die onrust heeft een boodschap. Mag die onrust me aangeven waar ik steeds overheen ga, wat ik laat liggen, waar ik niet mee in verbinding ben? Ik hoef het niet te kunnen, ik mag er mee zijn en langzaam zakte mijn energie, werd ik rustiger en viel ik in slaap. 

Decoratie

Nu is het ochtend en ik ben vol energie en blij wakker geworden. Ik ben nu een uurtje wakker en wat voel ik? Onrust, ik adem snel en oppervlakkig. Mooi, prachtig, opnieuw mag ik hiermee zijn. Wat wil ik organiseren, ben ik weer opnieuw de betweter, wat wens ik niet te voelen? Mijn energie zakt en mijn tranen wellen op, wat 'doe' ik nou toch steeds? Wat is mijn  -ik- eigenlijk arrogant om maar steeds boven het wezen uit te stijgen. Ik voel me zo moe, zo moe…Er komt heel veel verdriet, verdriet omdat ik steeds zo bij mezelf vandaan ga. En dan voel ik me het hulpeloze kleine meisje. Help me, help! Ik kan het niet alleen. Ik voel het verdriet van het gemis aan mijn net overleden vader. De tranen dragen mijn woorden naar buiten en ik voel hoe ik bevrijd word van een stukje pijn.

Ik sluit mijn natte ogen en er komt rust over me. Het is goed zo, alles mag er zijn, en ik voel in mijn benen en bekken een tinteling opkomen. Ik voel mezelf weer. Ja, dit ben ik. Ik hoef niets te doen. Het gebeurt gewoon. Ik leef en ik mag het leven in mij verzorgen en het is goed dat ik dit zo doorvoel en dat mag ik blijven doen. Steeds opnieuw mogen mijn cellen zich in mijn lichaam openen, zodat het leven in mij, mij laat voelen wat de zin van het leven is. Wanneer ik het leven in alles wat ik ben toelaat, ligt de uitnodiging al klaar om het de essentie van leven, liefde, in mij en als mijn wezen te ervaren. Ja, Jeanine leeft, wat ze ook ervaart.......!