Openheid betekent dat je altijd weer opnieuw de relatie met je bron, het leven en het nieuwe moment aangaat. Dit steeds opnieuw sterven voor elk gepasseerd ‘nu’ brengt je in een eindeloze openheid waardoor je vertrouwd raakt met het gevoel van onsterfelijkheid.

Anandajay

Recensie
‘Leven in openheid’

Door Jeanine
Boek cover Leven in openheid

Vanaf het moment dat ik de boeken heb gekocht, liggen ze voortdurend binnen handbereik. Regelmatig pak ik er één en kies willekeurig een onderwerp, afhankelijk van het moment. Dat brengt mij heel veel. Het geeft me steun en het sluit aan bij mijn verlangen om met mezelf te zijn. Ik voel ook dat de onderwerpen, die eigenlijk zo gewoon en dagelijks zijn, aansluiten bij mijn gemoedstoestand op welk moment dan ook.

Het is fijn dat Anandajay alledaagse thema's, zoals geld, schoonheid, gevoeligheid, angst, geven, openheid, vreugde, die vaak zo ingewikkeld beleefd worden, in een ander daglicht brengt. De teksten voelen luchtig, zijn eenvoudig en gemakkelijk leesbaar door de woordkeus en de gecentreerde vorm, waarin ze gezet zijn.

Anandajay brengt mij, door middel van deze boeken, in aanraking met mijn wezenlijkheid. Ik voel dat de onderwerpen een snaar in mij raken door de diepgang in zijn woorden, die vanuit helderheid en eenvoud ontstaan. Ik voel tijdens het lezen de diepe dimensie meestromen, waar de woorden uit voortkomen. De woorden zijn vol van liefde en brengen mij bij mijn verlangen naar heelheid.

Decoratie

Telkens als ik in de boeken lees, voel ik zachtheid in mijn buik en merk ik, dat mijn buik voelt en ontvangt. Als mijn hoofd het dan weer even overneemt komt de inhoud me wat vreemd over. Dan klopt er iets niet. De woorden die vanuit puurheid en echtheid zijn ontstaan wensen dus ook zo ontvangen te worden. Dat voel ik in mijn lichaam. Dat is heel bijzonder, want zo kan ik dus steeds voelen hoe de woorden bij mij binnenkomen. Het maakt me bewust van de intentie, waarmee ik lees.

De teksten vragen om openheid en aandacht. Ik heb behoefte om pauzes te nemen, waardoor ik mezelf de ruimte geef om de innerlijke boodschap te doorvoelen. Ik word dan even bevrijd uit mijn geconditioneerde denken. Vluchtig lezen doet de inhoud onrecht aan. Soms lees ik de tekst hardop. Prachtig vind ik dat.

Decoratie

Zo deel ik graag mijn gevoelens, die ontstaan wanneer ik het onderwerp 'Jezelf liefhebben' op mij laat inwerken. Dit thema spreekt mij in het bijzonder aan, omdat ik vanaf de eerste ontmoeting met Anandajay een sterke liefdesenergie voel, vergelijkbaar met een zachte streling, die mij diep van binnen laat ervaren dat ik oké ben en dat ik gewoon van mezelf mag houden. Vanaf dat moment ben ik me bewust geworden van mijn verlangen om mezelf te ontmoeten en lief te hebben.

In de eerste regel zegt Anandajay het al: Jezelf liefhebben zou eigenlijk het meest natuurlijke moeten zijn en dat is het misschien ook wel, ook al ben je daar niet altijd openlijk in. Nee, zeg maar dat ik daar in gesloten was en vaak nog ben. Anandajay zegt: Als je openlijker zou accepteren, dat je jezelf waardevol vindt, dan zou je gemakkelijker de vruchten van liefde kunnen ervaren. Jij bent het belangrijkste dat er is. Alles bestaat enkel door jouw aanwezigheid heen.

Decoratie

Als ik dit lees dan voel ik opnieuw de liefde waaruit deze woorden voortkomen en dan voel ik in mijn lichaam blijdschap opborrelen. Natuurlijk klopt het als Anandajay zegt: Als jij je niet goed voelt ervaar je alles vanuit die bedrukking en als jij je gelukkig voelt, lijkt het leven prachtig. Hoe opener, door de liefde voor jezelf, je belevingsruimte is, hoe meer harmonie in jezelf en in de wereld om je heen kan ontstaan. Als je liefde voor iemand voelt, wens je diegene vrije ruimte toe. Liefhebben is vrijheid en ruimte geven om te mogen zijn.

Ik realiseer me bij deze woorden hoe veel gemakkelijker het is om diegene, die ik liefheb vrijheid en ruimte te geven en hoe moeilijk ik het vind om mezelf de vrijheid en ruimte te geven om te zijn wie ik ben. Om me verbonden te voelen met mezelf en dat alles in mij mag plaatsvinden. Uit liefde voor mijn aanwezigheid, zoals Anandajay zegt.

Decoratie

En de tekst gaat door en raakt me diep: Om die verbondenheid en heelheid met jezelf aan te gaan, nodig ik je uit om jezelf in alle openheid te ervaren en te voelen. Voelen in de zin van ontvangend open zijn voor dat wat je bent en voor wat jij ervaart als jezelf. En deze laatste woorden zijn voor mij de mooiste: wat ik als mezelf ervaar…..dan is wat ik voel waar, dan is dat de waarheid, dat heeft waarde, dat mag ik serieus nemen, daar mag ik mee zijn, dat mag ik omarmen, wat het ook is. Ik voel van binnen een enorme pijn opkomen, een pijn van eenzaamheid, van isolement, dat ik mezelf steeds verlaat, me kleiner maak dan ik ben, me opsluit, afsluit.

Als deze pijn en het verdriet er mogen zijn, voel ik van binnen dat mijn belevingsruimte groter wordt en mijn verlangen naar de bron van liefde wordt aangeraakt. Ik voel dat het goed is, dat ik uit liefde voor mezelf dit gewoon mag voelen, dat ik er mee in relatie mag zijn en langzamerhand vindt er heling plaats, kom ik thuis.

Decoratie

Want zoals Anandajay zegt: De behoefte aan liefde in je is immens groot en bevestiging halen bij anderen kan deze behoefte aan liefde niet vervullen. Je behoefte aan liefde is een onophoudelijk verlangen in de vorm van en soort heimwee, dat je steeds weer naar huis roept en begeleidt, om je thuis aangekomen te laten ervaren dat je vergeten was dat liefde je thuis, je wezen, je Zelf is. Prachtig.

Ik voel me rijk met dit moment, dat ik opnieuw kan ervaren hoeveel heimwee ik heb, dat het pijnlijk is en dat in die pijn de uitnodiging ligt om me bewust te zijn dat ik diegene ben, die dit ervaart en dat dat waardevol is. Dat ik dit openlijk mag voelen, dat er niets mis mee is, dat ik dan de natuurlijke Jeanine ben die gewoon voelt wat er is. Dat dit steeds de basis is voor mijn persoonlijke groei, mijn thuisbasis en alles wat ik daarin beleef liefdevol mag omarmen. Dat brengt me steeds dichterbij de liefde in mezelf, waarvan Anandajay de spiegel is.

Decoratie

Hoofdstuk ‘Voelen’

Laat ik ook nog even ingaan op het hoofdstuk 'Voelen' (Leven in openheid). Bij dat onderwerp openbaart zich bij mij een inzicht, wanneer ik het eerste deel van de overweging doorlees en op me in laat werken. Anandajay zegt: “Voelen heeft te maken met een open klankkast hebben om dat wat je voelt in je te laten resoneren en het ervaren van wat dat voor een klank, kleur of waarde voortbrengt.”

Ik voel precies waar het in het voelen bij mij om draait. Ik krijg het opeens helemaal helder; er is in mij weinig rust om de ervaring of dat wat er is, in mijn klankkast te laten resoneren. Er schieten op dat moment allerlei gedachten door mijn hoofd en dat is niet erg, maar ik merk dat ik me daar liever aan vasthoudt dan dat ik werkelijk voel. Eigenlijk ben ik dus meer gefocust op welke reactie er komt, dan dat ik nieuwsgierig ben en mezelf even de ruimte geef om te ervaren wat zich bij mij vanbinnen afspeelt. Ik richt me op de vormen, terwijl als ik deze laat gaan, er een openheid voelbaar wordt, een leegte, even niets. En mag deze leegte, zegt Anandajay, gevoeld worden. Dan is ze helemaal gevuld met jou, met je bezielde aanwezigheid. Ik merk hoe beweeglijk en levendig dat dan aanvoelt en elke keer als zich een vorm of gedachte aandient, mag het los, mag ik ruimte geven aan mezelf. Dat op zich is fascinerend, maar ook open en kwetsbaar. Ik kijk er naar, ik ben er bij. Anandajay zegt daarover: Voelen is dat wat er plaatsvindt als je dat wat er is gaat bewonen, als er een klankkast mag bestaan waarin aanwezigheid vrijelijk mag bewegen en met alles van dat moment in aanraking mag komen.

Decoratie

Voelen is de ruimte om zonder enig ingrijpen te horen wat voor een klank een bepaalde aanraking, een bepaalde relatie voortbrengt, als jij je sensitieve klankkast volledig vrijgeeft. Dan geef jij niet aan wat de waarde en waarheid van een bepaalde aanraking inhoudt maar de aanraking zelf, de relatie zelf.

Dat is wat ik steeds bij mezelf voel; door er naar te kijken, afstandelijk met mezelf te blijven, doe ik mezelf zo tekort, want ik meen er van alles over te weten en ik grijp dan alweer in. Jammer, want dan mis ik wellicht het mooiste, het diepste, de klank die zijn eigen verhaal heeft. Eigenlijk stop ik met voelen als ik aangeraakt word……dus…. Mag ik me nog meer openen voor mezelf? Wat houdt me nog tegen?

Decoratie

In die openheid kun je alleen maar wachten om te horen, te zien of te voelen wat iets met jou doet, wat die relatie en aanraking voortbrengt, wat voor een klank er uit jou voortkomt, zegt Anandajay.

Ik voel een pijn opkomen in mijn buik en maaggebied. Ik voel dat het angst is, angst om me te openen, voor mezelf. Het is voor mij een ingrijpend inzicht. Het is een bevestiging van wat ik al lang wist, maar nu ben ik ermee, is het voelbaar, ben ik erin. Wat is het dan, die angst? Er komt verdriet. Er vallen tranen in mijn schoot. Ik ervaar de pijn in mijn maag als een muur van gemetselde stenen. Het voelt zwaar en de muur is hoog.

Decoratie

Ik zie een beeld voor me van een meisje dat gehurkt met de rug tegen de muur zit, met haar hoofd in haar schoot. Ze huilt, ze snikt, ze lijdt omdat ze niet weet wat ze met de muur aan moet. Ze wil er zo graag overheen, maar ze durft niet. Ze voelt zich alleen en eenzaam, maar ze heeft het idee dat ze achter de muur haar vrijheid zal vinden.

Het beeld van het meisje is een spiegelbeeld van wat me vaak overkomt: lijden en me afsluiten. Ik voel de pijn van de eenzaamheid en van mijn gevangenschap. Mag ik hiermee in relatie gaan? De angst die ik voel mag er zijn. Ik ben me er bewust van.

Decoratie

Het meisje heft haar hoofd op, staat op, voelt aan de muur en ze schildert er een rood hart op. In de kern van het hart begint de muur langzaam in te storten en een vloedgolf van licht schijnt over het meisje heen.

Ik realiseer me dat dit beeld ook een afstandelijk kijken is, maar toch verandert er iets in mijn lichaam. De pijn wordt verzacht door het licht. Is er een kleine opening gekomen om mezelf nog dieper te beleven? Het voelt ruimer in mij, en doordat mijn maaggebied zich meer heeft geopend merk ik hoe gemakkelijker ik mezelf nu voel. Het is alsof ik in deze ontvankelijkheid wel uren kan zijn. Beelden, flitsen, gedachten trekken nu gewoon aan mij voorbij, zonder dat ik behoefte heb om in te grijpen. Anandajay zegt: Tot nu toe heb je misschien het idee, dat je jezelf wenst te zijn door zoveel mogelijk te doen wat je zou wensen, maar dan merk je opeens dat jezelf zijn een open attitude is, waarin je constant verrast bent door hoe jouw aanwezigheid zich telkens weer anders uitkristalliseert.

Decoratie

Ja, wat wens ik hierin te beleven en wat gebeurt er vanzelf? Ik merk dat het beweegt en ik me niets hoef af te vragen, want zoals Anandajay zegt: Jezelf leren kennen door te voelen betekent een open en vrij afwachten van wat er, door deze bespeling van je aanwezigheid, onbeheerst en ongeremd uit jou voortkomt. Dan besef je dat je geen identiteit hebt, maar een aanwezigheid bent, die in openheid reflecteert wat tijdelijk is.

Ik ontdek dat alle ideeën die ik erover heb zo irrelevant lijken, nu ik me begeef in een diepere dimensie van mezelf. Een dieper laagje in mij is aangeraakt waar het heerlijk toeven is, maar als ik me afvraag wat het is, ben ik er alweer uit. Ik wil er blijkbaar toch steeds iets mee, mijn 'ik' wil er iets van maken. Dan komt er een eind aan alle identificatie met wat voor idee over jezelf dan ook. In die vrijheid ervaar je, dat het enige stabiele in dit levende creatieproces jouw oningevulde aanwezigheid is.

Decoratie

Ik voel de neiging wel om mijn beleving van dit moment in te vullen, ergens een houvast te zoeken, terwijl ik me gewoon mag laten verrassen en mag genieten van dit vreugdevolle moment en als ik doorlees word ik bevestigd in mijn gevoel. Als je dat ervaart, wordt vanzelf de stap gezet om jezelf, de klankkast die je als mens bent en de bewonende ziel die je daarin wezenlijk bent, te eren, te respecteren en te verzorgen.

Maar natuurlijk: dat besef van hoe waardevol ik ben, heb ik zeker in deze meditatie gevoeld, want alles wat zich voordeed was een waardig moment, is morgen weer een andere beleving en doet me beseffen, dat een oordeel de ervaring ontkracht. Ik realiseer me nu weer des te meer dat ik niets hoef te bereiken en dat het verschil nu weer voelbaar is tussen: ‘bezig zijn met worden en gewoon zijn’. Ik mag mezelf dus steeds weer opnieuw toestaan voorbij de angst te voelen wie ik werkelijk ben en dat brengt me in de volheid van mijn wezen.

Decoratie

Ik ben Anandajay heel dankbaar, dat hij door middel van deze boeken mij laat voelen hoe raakbaar ik kan zijn, hoe groot mijn verlangen is om bij mijn eigen waarheid te zijn en ik voel me dan zo diep verbonden met iets….groots. Dank je wel Anandajay voor dit grote geschenk, dat ik mezelf cadeau heb gedaan.